| R. uit N.
(Schizofrenie na een jaar therapie en 20 afspraken)
De naam Kees Aaldijk zei me niets, totdat ik van de case manager
van mijn zoon zijn naam door kreeg. Transpersoonlijke (of
integrale) therapie, dat was zijn specialiteit, zei ze. Ondanks
dat ze zelf in de reguliere hulpverlening voor psychische
problemen zit, heeft ze ook een "open mind" voor
alles wat niet regulier is, zo ook op psychiatrisch gebied.
Ik had nog nooit van transpersoonlijke therapie gehoord, maar
het leek me toch wel interessant, dus ik ging eens kijken
op de website van dhr. Aaldijk.
Ik nam alles door en ik begon me er steeds meer voor te interesseren,
had inmiddels zijn boek Vensters gekocht en las het helemaal
uit, aantekeningen makende op elke pagina. Ik was het niet
altijd eens met bepaalde stellingen, maar ik las zeer herkenbare
situaties en stellingen, kreeg bevestiging op wat ikzelf had
ervaren en ik had nu eindelijk iets waar ik mijn gedachten
aan kon toetsen.
|
 |
We kregen echter nog geen kans om met Kees kennis te maken of een
gesprek in te plannen, want het ging steeds slechter met mijn zoon
en hij zou een gesprek absoluut niet hebben aangekund in die periode.
Als je het zelf niet hebt meegemaakt, kun je het je niet
voorstellen wat het betekent als je kind "psychoses" krijgt
en zijn "ziekte" bestempeld wordt als schizofrenie.
Wij zagen het niet als psychoses, wij zagen het niet als schizofrenie.
Want wat is schizofrenie eigenlijk, niemand uit de medische wereld
die ons daar eigenlijk écht antwoord op kon geven.
Wat wij zagen was een jongen die werd belaagd door geesten, entiteiten,
nog niet overgegane wezens die via hem dachten nog mee te kunnen
doen in deze wereld. Alleen, het waren de meest negatieve wezens,
die hem voortdurend belaagden. Of, zoals mijn zoon zelf een keer
zei: "het is alsof ze door luiken mijn hoofd inkomen".
Maar je vecht tegen een muur van onbegrip als je in de reguliere
psychiatrie praat over dit soort dingen.
Omdat mijn zoon steeds meer leed onder die stemmen en beelden (hij
probeerde zo hard om alles te verbannen, maar hij werd er door overspoeld,
het verpestte zijn leven, hij werd agressief en verdrietig) is hij
akkoord gegaan om met Clozapine te beginnen en ook wij als ouders
hebben er mee ingestemd, omdat we wisten dat de situatie dan in
ieder geval even zou stabiliseren, en dat had hij heel hard nodig.
Ogenschijnlijk ging het beter, omdat zijn geest nu eindelijk min
of meer "rust" kreeg.
Ogenschijnlijk, zeg ik er bewust bij.
Je kunt iemand op de medicatie zetten, maar je neemt daarmee de
oorzaak van de stemmen en beelden niet weg.
Het zat zo diep en hij stond zo open voor al het niet-aardse dat
zich om hem begaf.
Want hoe kan het zijn dat ondanks de behoorlijk hoge dosering medicatie,
hij toch nog stemmen hoorde en beelden zag? Hoe kwam het dat de
angst bleef komen?
Ons doel was om de oorzaak weg te halen. Maar hoe maak je iemand
sterk genoeg om zich te kunnen verzetten tegen "entiteiten".
Toen kwam Kees uiteindelijk toch op ons pad.
Met zijn gesprekken probeerde hij mijn zoon te leren om zichzelf
af te sluiten van de entiteiten, zijn eigen energieveld te versterken.
Hij leerde hem om met gronden zijn aura te helen om te voorkomen
dat hij toegankelijk bleef voor entiteiten. Kees had gelukkig al
gauw genoeg door dat visualisatie bij mijn zoon geen baat had, eerder
nog negatievere gevolgen gaf en hij startte met een andere benadering
van het probleem. Hiermee wil ik zeggen, dat er geen starre behandeling
wordt toegepast, maar gekeken wordt naar mijn zoon als persoon,
naar zijn persoonlijkheid en zijn karakter.
Na elke sessie komt mijn zoon steeds weer een stapje dichter bij
zichzelf. Soms komen de woorden van Kees hard aan en is het even
slikken, maar uiteindelijk zet het mijn zoon wel aan het denken.
Met elke afspraak die hij niet nakomt, probeert hij het toch weer
goed te maken, zichzelf weer te bewijzen tegenover Kees, maar vooral
nog tegenover zichzelf.
We zijn nu dik een jaar verder en hij is er nog niet, maar het gaat
met de dag beter met hem en we zijn vreselijk trots op hem.
Het belangrijkste was en is nog steeds om hem te doen inzien dat
hij zo snel mogelijk een bepaalde gedachtewereld achter zich moet
laten en dat hij zich een krachtige persoonlijkheid moet toe eigenen,
zijn EIGEN krachtige persoonlijkheid.
En Kees geeft hem steeds weer, met veel geduld en overtuigingskracht,
de motivatie om dat te bereiken…
A. uit B. (Bipolaire stoornis, 17 sessies in driekwart jaar)
Opnieuw geboren worden …..
Ik ben een vrouw van 62 jaar. Twintig jaar geleden ben ik geheel
onverwacht in een heftige crisissituatie terechtgekomen waarin ik
geheel uit mijn dak ging. Ik ben opgenomen in een psychiatrische
kliniek en de diagnose luidde: "Manisch-Depressieve-Stoornis"
(MDS, tegenwoordig Bipolaire Stoornis genoemd). In de kliniek ben
ik volgestouwd met allerlei chemische spuiten en pillen, daarna
op lithium gezet. Als een robot kwam ik weer thuis: ik kon niet
meer huizen in mijn eigen lichaam.
Voor de eerste opname is er sprake van een steeds heftiger wordende
manie (weet ik nu), na die opname is er een langdurige zwarte depressie.
Loodzwaar om daar weer uit te krabbelen. Een jaar daarna volgt de
scheiding tussen mijn man en mij. Mijn baan als orthopedagoog kan
ik nog voor de helft uitoefenen, groter is mijn draagkracht niet
meer.
Na tien jaar volgt opnieuw en weer onverwachts een crisisopname,
dit keer met psychosen er bij. Afschuwelijk! Al die jaren alert
geweest en toch …..
Na deze opname is alles in me in de war. Ik ben mijn gezondheid
nu grotendeels kwijt. Het lijkt wel of alle lichamelijke systemen
aangetast zijn. Motorisch gezien is er sprake van een moeizaam en
pijnlijk bewegen; automatische handelingen verlopen verstoord. Het
denken is inhoudelijk zwak; het tempo van denken is langzaam; de
impuls-controle fors verzwakt: er is geen bescherming meer tussen
de wereld buiten mij en de wereld binnen mij en ook in mijzelf gaat
het vaak heftig te keer. Daarnaast komen oude lichamelijke klachten
weer opzetten, zoals slecht functionerende darmen. Bovendien gaat
het vlammetje van mijn energie steeds lager branden. De grote vraag
is: hoe hou ik me nog enigszins staande in het leven?
Mijn baan, waarin ik altijd met zoveel plezier en interesse werkte,
kan ik in het geheel niet meer uitoefenen en ik kom in de WAO terecht.
Wie ik was ben ik kwijt, wie ik ben weet ik niet …..
Vanuit een nog aardig in het leven meedraaiende vrouw sta ik opeens
geheel alleen in niemandsland en met heel weinig mogelijkheden om
te kunnen leven, laat staan om weer iets van mijn leven te maken.
Aan de depressieve kant heb ik heel weinig energie.
Er zijn dagen bij waarop ik amper één of twee uur
op een dag daadwerkelijk iets kan doen. Ik kan net mijn eigen huishouden
draaiende houden. Ook bij dingen die ik werkelijk heel leuk vind
om te doen, moet ik vaak na een uur al afhaken of zeg ik het van
tevoren al af.
Meerdere keren is de vraag in me opgekomen naar de zin van dit moeizame
leven en of ik er niet beter mee zou kunnen stoppen. Mijn drive
om te leven blijkt echter toch telkens sterker te zijn.
Hoewel de depressieve kant van mijn leven me weinig plezier geeft,
voel ik me hierbij wel het meest veilig.
Waar ik bang voor ben is de manische kant. Aan die kant voel ik
me heel energiek en dat is heerlijk na alle ellende van de depressie.
Ik kan veel aan, onderneem van alles, koop veel, heb allerlei plannen
en alles gaat zomaar als vanzelf. Gelukkig heb ik geleerd om mezelf
dan serieus af te vragen of dit wel echt goed is en heb ik een "vangnet"
van mensen om me heen die met mij in de gaten houden hoe het me
gaat.
Hoe eerder ik het in de gaten heb, hoe beter ik het af kan remmen
(als dat nog lukt!) en hoe minder diep ik daarna de depressie weer
inschiet.
Toch blijft het vreemd: hoe beter ik me voel hoe slechter het met
me gaat, hoe beter ik me voel hoe sneller ik mezelf moet afremmen,
juist als het prettig is ….. is het gevaarlijk.
In wezen gaat het al die 20 jaar telkens nog weer slechter met
me. Ik word steeds verdrietiger, meer somber, steeds kwetsbaarder
en mijn energie raakt steeds verder uitgeput..
Mijn wereld is totaal op z'n kop gaan staan. Ik ben meerdere keren
fors door elkaar geschud. Mijn leven lijkt op een rit in een rollingcoaster.
Op alle mogelijke manieren tracht ik greep op mijn leven te houden.
Het is een geploeter om staande te blijven. Met allerlei acties
probeer ik uit die modder te komen, om daar vervolgens toch steeds
weer in terecht te komen.
Hulpverlening vanuit de 'gewone' psychologie is ontoereikend voor
me. Ook mijn traditionele geloof (via kerkelijke organisaties) bied
me onvoldoende steun. Spirituele informatie geeft mij over het algemeen
een goed gevoel. Van daaruit is het in ieder geval mogelijk om nog
enige zin in dit leven te ontdekken.
En toen kwam ik bij Kees Aaldijk …….
Ik ben geïnteresseerd door wat ik op zijn website (www.transpersoonlijk.nl)
gelezen heb: juist die "dimensie meer" spreekt me aan:
spiritualiteit verbonden aan de 'gewone' psychologie. Theoretisch
onderbouwd en praktisch 'vertaald'. Misschien is dit voor mij de
mogelijkheid om uit mijn dal / uit de modder te klimmen.
Gelijk bij het eerste contact constateert Kees dat mijn energie
alleen hoog in mijn lichaam aanwezig is of met andere woorden dat
ik niet geaard ben. Voor mij een totaal nieuwe kijk op mijzelf.
Als het dan ook, via op zich simpele methoden, mogelijk blijkt te
zijn om mijn energie naar beneden, naar mijn voeten te krijgen en
zo weer in contact met de aarde te komen is er een heuse basis voor
een nieuw leven gelegd. Gelijk praktisch aan het werk dus. Dat bevalt
me goed.
Gaandeweg ben ik mijn voeten weer gaan voelen en worden ze zowaar
ook warmer, daarna komen mijn onderbenen tot leven en nu werkt dat
door naar de bovenbenen. Was het eerst zo dat mijn bovenlichaam
ervoor zorgde dat ik liep en vooruitkwam, nu dragen mijn voeten
en mijn benen mijn lichaam: een immens verschil en zalig om te ervaren!
Wat ik daarbij ook ervaar dat ik lichamelijk evenwichtiger word.
Na enkele keren gaan we ook werken aan het verwerken/afronden van
mijn emotionele bagage. Veel dingen die ik heb meegemaakt draag
ik nog steeds met me mee, ook nu het al lang niet meer nodig is
om me daarmee bezig te houden. Per keer kiezen we een thema, daar
schrijf ik elke dag thuis wat over op, alles wat ik maar schrijven
wil daarover. In een visualisatie bij Kees wordt dit nogmaals onder
ogen gezien, wordt er afscheid van genomen, worden oneigenlijke
banden van mij uit met dat thema verbroken. Kees hoeft niet te lezen
wat ik opgeschreven heb en daardoor kan ik vrijuit mijn gang gaan.
Kees hoeft ook niet te horen van mij wat er gebeurd tijdens de visualisatie
waardoor ik ook hier geheel vrij ben in wat er in mij opkomt. Kees
begeleidt het proces heel zorgvuldig en daardoor voel ik me veilig
genoeg om in de visualisatie te stappen.
Na elk thema wordt mijn emotionele bagage wat lichter van gewicht
én van kleur. Het donkere sombere wordt minder. Ik word rustiger
en evenwichtiger van binnen. Heerlijk.
Mijn basis wordt langs deze twee wegen steeds wat steviger. Er
ontstaat een fundament waarop verder gebouwd kan worden.
Heel voorzichtig ontstaat er weer een begin van een overtuiging
dat ik "er mag zijn" en ga ik mezelf van binnen weer iets
ervaren.
Gaandeweg leer ik ook wat meer als het ware vanaf een afstand naar
mezelf te kijken, naar wat ik doe en wat ik denk. Ik ga zo minder
met mijn eigen "verhalen" mee. Mijn leven wordt prettiger
en vrolijker.
Aanvankelijk vind ik het best vervelend en lastig dat Kees niet
zo open staat en meegaat met mijn "verhalen". Gaandeweg
ben ik echter gaan begrijpen dat juist dit voor mijn verandering
een heel belangrijke methodiek is, nl het verschuiven van mijn aandacht:
van de ellende, het verdriet en mijn onmogelijkheden naar rust,
blijdschap, en naar mijn mogelijkheden. Vrijvertaald in de woorden
van Kees: "Waar je aandacht aan besteedt roep je ook op."
Tijdens elk contact geeft Kees me informatie op grond waarvan ik
anders naar mijn ziekte en naar mijzelf kan kijken. Aanvankelijk
komt hiervan weinig echt bij mij binnen. Ik heb daar op dat moment
van binnen de ruimte nog niet voor. Door het telkens weer te doen,
vaak op een weer wat andere manier, sijpelt de informatie toch binnen.
Nu ben ik me er geheel van bewust dat er een totaal andere manier
is om naar mijn ziekte te kijken. Het doet me goed, ik ben er blij
mee. Ik word ook enthousiast daarover. Het betekent namelijk dat
ik en mijn leven daadwerkelijk anders kunnen zijn!
En tegelijkertijd durf ik er emotioneel nog niet zo goed aan. Ik
ben in mijzelf nog bang voor terugval en tegenslag. Wat als nou
toch blijkt dat het verkeerd gaat? Het is mijn angst voor teleurstelling
en om daar weer mee te gaan moeten dealen……
Verstandelijk begrijp ik de informatie van Kees en zie ik ook hoe
het vanuit die andere visie werkt ……. Emotioneel durf
ik me daar nog niet (geheel) aan over te geven.
In al die jaren hiervoor ben ik telkens weer reuze alert geweest
op aanwijzingen voor doorschieten naar manisch worden: juist als
het goed met me gaat is het noodzakelijk om mezelf af te remmen.
En nu is het (opeens) zo dat als ik me prettig en energiek voel
dat oké is!
Het is nog nauwelijks te bevatten. Als ik dan echter in aanmerking
neem dat er nu een veel evenwichtiger fundament in mij is dan in
de tijd voorafgaande aan de contacten met Kees is de kans wel heel
klein geworden dat ik doorschiet naar manisch worden.
Dit is waar ik nu sta. Hoewel ik nu nog bang ben en het emotioneel
nog niet goed aandurf, ben ik van mening dat ik gaandeweg het verdere
proces zal gaan merken/ervaren dat de visie van Kees mij ook wat
dit betreft daadwerkelijk verder zal helpen.
Ik ben zowel lichamelijk als emotioneel en geestelijk evenwichtiger
aan het worden. Op grond daarvan heb ik een deel van de omslag naar
een andere kijk op mijn ziekte, mijn leven en mijzelf al gemaakt.
De rest van die omslag en verankering daarvan in mijzelf zal ongetwijfeld
volgen. Daar heb ik alle vertrouwen in.
Ik voel me opnieuw geboren.
Verdere groei en ontwikkeling zullen zeker volgen.
D. uit U. (Dwangstoornis, twee jaar therapie)
Ik ben D. (33) en graag vertel ik je iets over het overwinnen van
mijn OCD en ADHD gerelateerde problemen. Aan deze grote verandering
gingen (15) jaren van hulpverlening vooraf. Tevergeefse pogingen
(onder toezicht van een psychiater) met diverse soorten medicatie,
cognitieve gedragstherapie of de jaren van 'vinger aan de pols gesprekken'
bij een GGZ organisatie. Verschillende aanpakken, met als overeenkomst
dat het op het hier en nu gericht was en mijn verleden niet ter
sprake mocht komen. Verder werd ik behandeld op mijn OCD - of ADHD
problemen, terwijl dit bij mij juist samenkomt en op elkaar inwerkt.
Het was steeds een rechtlijnige en praktische benadering, die mij
helaas geen blijvende veranderingen bood.
Al had ik zonder deze ondersteuning mijn studie waarschijnlijk nooit
af kunnen maken.
Begin 2006 kwam ik tot het inzicht dat ik behoefte had aan iemand
waar ik alles mee mocht bespreken en waarbij terugkijken op mijn
leven geen taboe was. Ik kwam bij Kees Aaldijk uit, een Transpersoonlijk
psychotherapeut in Soest. Vanaf het eerste gesprek waren er allerlei
verschuivingen merkbaar bij mezelf.
Mijn therapeut maakte al snel een plan van aanpak met mij, waarin
gelukkig ook ruimte was voor datgene wat actueel was in mijn leven.
Met afstand tot mijn dagelijkse bezigheden, keken we naar de scheiding
tussen mijn ouders toen ik 7 jaar was en de jaren van ruzie hieraan
voorafgaand. Hierdoor begon ik te begrijpen waar mijn angsten ontstaan
zijn en welke rol mijn ouders eigenlijk speelden voor mij. En d.m.v.
huiswerk opdrachten met en rondom mijn ouders en mijn angsten, kon
ik dit trauma alsnog verwerken. Hierdoor had ik vanaf 2008 opeens
geen strijd meer met hen. Het contact werd prettig, gelijkwaardig
en van spanning en ruzie hoefde geen sprake meer te zijn. Sindsdien
voel ik me zoveel sterker, echt een verschil van water en vuur!
Maar er was meer: ook de obstakels die ik tegenkwam in mijn relatie
kon ik aanpakken en bespreken. Het contact met mijn vriendin verbeterde
na verloop van tijd. Daarnaast ontstond er in de therapie een heldere
blik op een complexe situatie op mijn werk. Zo kreeg ik weer het
gevoel ruimte en bewegingsvrijheid te hebben tijdens mijn werk.
Het was soms hard werken, maar de begeleiding van deze psychotherapeut
gaf mij vele mooie inzichten en vaardigheden om beter samen te leven
met mijn partner, familie en collega's. Ook mijn dwangmatigheid
nam flink af, waardoor ik meer ruimte kreeg. Veel persoonlijke veranderingen
die mij krachtiger en meer volwassen maakten. Een proces dat mij
ook meer zelfvertrouwen gaf om opnieuw met betaald werk te starten.
Ik kreeg weer helder zicht op mijn horizon. Een proces van blijvende
waarde, waar ik graag aan terugdenk en vol dankbaarheid en trots
aan anderen vertel!
R uit D (6 gesprekken, spirituele crisis)
Begin jaren '90 heb ik een angstpsychose gehad, waarvan de gevolgen
lang nagewerkt hebben, zo'n vijftien jaar.
Voordat ik doorflipte had ik een aantal mystieke ervaringen gehad
en was ik erachter gekomen dat ik soms mijn gedachten letterlijk
kon overbrengen in iemand anders hoofd en die dit dan ook hoorde
en erop reageerde. Dit vond ik wel leuk en erg interessant dus ik
maakte er een "onschuldig" spelletje van om gedachten
bewust uit te zenden naar mensen.
Dit resulteerde na een half jaar experimenteren in een psychose
waarbij ik iemand telepathisch moest vervloeken om de mensheid te
redden. Ik was de laatste mens ter wereld die de doorslag tussen
goed en kwaad zou geven. Toen ik iemand uitgezocht had en hem had
vervloekt begon ik na enkele uren weer wat terug te komen, waarna
de ellende pas goed begon. Ik lag op de grond en het werd doodstil,
in die stilte trok alles naar een punt middenin mij. Vervolgens
werd ik met een soort enorme hamer op dat punt geslagen en spatte
ik of mijn ziel in duizend stukjes uiteen de duisternis in, waarbij
iets of iemand in mij schreeuwde: VERVLOEKT. Dit creëerde zo'n
enorme angst dat ik overeind vloog en in paniek raakte.
Ik was helemaal buiten mezelf. Elke keer als ik iemand aankeek vond
die vervloeking plaats, dit ging vergezeld met een enorme verlammende
angst. Op een gegeven moment gebeurde dit zelfs als ik aan iemand
dacht. Ik kon nergens meer heen en niets meer doen.
Ik heb met de angst grotendeels zelf leren leven en dit geïntegreerd
door zelfonderzoek, lezen, meditatie en opleiding. Maar er bleef
nog altijd een stuk angst in mij aanwezig die er maar niet uitwilde,
dat nog kracht in mij had.
Ik heb heel lang gedacht dat er niemand was die mij zou kunnen helpen.
Afgelopen zomer realiseerde ik me opeens dat het tijd was om dat
laatste stuk angst in te lossen. Ik zou er ook prima mee verder
kunnen leven, maar ik wil verder komen, vrij zijn van mijn angst.
Toen dacht ik: er moet toch wel iemand zijn die mij kan helpen van
die zestien miljoen mensen in Nederland, er moet toch wel één
iemand zijn die weet waar ik zit, weet wat er aan de hand is?
Ik google-de 'mystiek en psychose' en kwam al vrij snel bij Kees
terecht. Hij kwam met het idee om eerst eens al mijn spirituele
activiteiten stop te zetten, want daar bestond mijn leven grotendeels
uit. Ik heb alle spirituele activiteiten afgerond; het mediteren,
bijwonen van retraites, lezen van boeken, vrijwilligersactiviteiten,
etc .
Het is nu gezien een groot succes. In combinatie met wat andere
oefeningen en remedies is er iets fundamenteels veranderd in me.
Ik heb het nog maar een paar keer gehad dat die angst voorbij kwam,
maar het is veranderd. Het was een levendige herinnering, nu is
het slechts nog een herinnering. Het lijkt wel of het er niet meer
toe doet, ik ben sterker geworden en het heeft geen grip of macht
meer over mij. De wortel is eruit.
Ik ben in diverse moeilijke situaties geweest waar het anders de
kop op zou steken, maar nu denk ik er niet eens meer aan! Inmiddels
ben ik ook weer langzamerhand bezig met het integreren van spiritualiteit
in mijn leven.
|
