| E. uit W.
(Dwangstoornis na 13 afspraken)
Na heel wat psychologen, psychotherapeut psychiaters en alternatief
therapeuten ben ik beland bij de therapie die bij mij past.
Namelijk transpersoonlijke therapie. De afsluiting van een
zoektocht naar de oplossing voor mijn problemen.
Wie ben ik?
Ik ben een vrouw van 39 jaar en zit 11 jaar in de WAO met
psychische klachten. Bij mij was niet meteen duidelijk wat
ik had. Mijn klachten werden door een psycholoog en psychotherapeut
als angstklachten beschouwd. Mijn vader was schizofreen en
dat was wat mij het meest beangstigde. Vooral dat ik op mijn
vader leek en dit mij door mijn moeder werd bevestigd was
beangstigend. Bij een alternatief therapeut (orthomoleculair
therapeut) werden mijn klachten beschouwd als een kwestie
van stoffen tekort in de hersenen en lag de oplossing in het
slikken van supplementen.
|
 |
Pas bij de psychiater werd duidelijk dat ik last had van depressie,
dwangklachten en psychotische klachten.
De reguliere benadering: gesprekken en medicatie.
Bij de psychiater dacht ik de oplossing voor mijn problemen te hebben
gevonden; medicatie en begeleiding door een psycholoog. De medicatie
hielp goed. Mijn wereld werd rustig. Ik dacht zelfs dat ik zonder
medicatie kon. Het ging weer mis door stress bevorderende factoren
als vakantie en proberen na jaren weer te werken. Het ging niet
goed. Het ging zelfs slecht, ik werd opgenomen. Tijdens de opname
werd ik opnieuw ingesteld op medicijnen en kreeg ik rust, waardoor
ik er weer enigszins bovenop krabbelde. Ik werd ontslagen en kreeg
weer gesprekken met mijn psycholoog die met RET probeerde mij van
mij resterende dwangklachten af te helpen. Ik kreeg ook last van
het zien van mensen 's nachts in mijn kamer en dit ging met medicatie
of praten ook niet over. Bij gesprekken werden oplossingen aangedragen
die ik zelf ook al had bedacht. Dan blijft de vraag over waarom
doe je niets met de oplossingen die je worden aangereikt. Mijn antwoord
is dat ondanks mijn pogingen om niet dwangmatig te zijn en niet
op te letten op de beelden die ik zag mijn klachten toch bleven
bestaan. Dit geeft gevoelens van onmacht en dit wordt alleen maar
erger naarmate daar meer aandacht aan wordt besteed.
De alternatieve methode.
Toen kwam ik in het tijdschrift spiegelbeeld een artikel tegen:
Paranormaal of psychisch gestoord? Na aanleiding van dit artikel
ben ik naar psycholoog Kees Aaldijk gegaan. Wat een voordeel is
bij deze therapie is, dat Kees paranormaal en transpersoonlijk therapeut
is. Dit samen met zijn opleiding als psycholoog maakte dat de therapie
goed bij mij aansluit .
Bij mijn eerste gesprek met hem had ik het idee dat ik op het juiste
adres was. Ik vertelde over mijn levensgeschiedenis en hij vertelde
dat ik altijd bang ben geweest dat ontdekt zou worden dat ik psychische
klachten zou hebben en dat mijn autonomie was aangetast door mijn
opvoeding en door mijn psychotische stoornis. Na dit consult had
ik het gevoel dat ik thuis kwam, het was het feest der erkenning
en herkenning.
De vervolgconsulten bestonden uit werken aan aarding en het losmaken
(cutting the ties that bind) van mij met personen die in mijn leven
een grote rol hebben gespeeld. Dit waren mijn vader, moeder, zusje,
alternatief therapeut en een vriendin.
In het begin van de therapie had ik soms het idee dat het slechter
ging en dat ik extra medicatie nodig had.
Ik zette de therapie door en geleidelijk voelde ik me steviger staan
en had ik geen last meer van dwangklachten en psychotische klachten.
Ik kon mijn dagelijks leven en het contact met mensen in mijn omgeving
beter aan en werd niet overal door geraakt.
Door het invullen van een scorelijst met uiteenlopende klachten
werd ook inzichtelijk gemaakt dat het beter ging. Ik scoorde eerst
heel hoog, maar nu, na een half jaar heb ik geen klachten meer en
ben ik mijn medicatie, in overleg met mijn psychiater, aan het afbouwen.
S. uit D. (Bipolaire stoornis na 6 afspraken)
Ik ben nu een man van 61 jaar jong. Halverwege de jaren 1980 werd
bij mij de diagnose Bipolaire Stoornis gesteld. Dit gebeurde na
een langdurige ziekenhuisopname van twee maal 6 maanden. Een gedeelte
daarvan bracht ik in de isoleercel door.
Ofschoon ik door wilde werken, kwam ik begin jaren 90 toch voor
80/100 % in de WAO terecht na nog enkele korter durende episodes.
Nu -zoveel jaren later - en in totaal 9 opnames achter de rug, wil
ik niet meer geconfronteerd worden met nog meer episodes. Vrijwel
elke episode ging gepaard met opname in een isoleercel, het langste
verblijf in de isoleercel was 4 weken. De laatste episode was ruim
voor Kerstmis 2009 en in februari 2010 ging ik met voorwaardelijk
ontslag uit de psychiatrische afdeling. Ofschoon ik zelf wel blijkbaar
de flexibiliteit heb om na elke opname weer op te staan, zijn deze
episodes een ramp voor mijn kinderen en kunnen de relatie met hen
in ernstige mate verstoren. Hun vader kan zo maar dagenlang spoorloos
verdwijnen. Uiteraard gebruik ik medicatie : Depakine (stemmingsstabilisator)
en Cisordinol (anti psychoticum 10 mg. per dag). Met een voorwaardelijke
machtiging (de voorwaarden heb ik op verzoek van de psychiater bij
ontslag uit de psychiatrische kliniek zelf geformuleerd) heb ik
mijn leven nu weer op de rit en doe ik -zoals ik ook de afgelopen
jaren heb gedaan- weer zinvol vrijwilligerswerk.
In het blad PLUSminus las ik een artikel van psycholoog Kees Aaldijk
uit Soest, die een integrale therapie toepast bij personen met een
Bipolaire Stemmingsstoornis. Het wekte gelijk mijn interesse, omdat
ik vond, dat deze therapie een goed fundament bij mij kon leggen,
waardoor frequentie en zwaarte van episodes in de toekomst niet
alleen verminderd zouden kunnen worden, maar misschien en hopelijk
helemaal zouden kunnen verdwijnen. Ik heb de website van Kees Aaldijk
bestudeerd en vervolgens contact met hem opgenomen voor een intake
gesprek. Na dit gesprek heb ik contact opgenomen met mijn behandelend
psychiater en SPV en zij stonden zonder enige aarzeling welwillend
tegen over het feit dat ik bij Kees Aaldijk de integrale therapie
zou gaan volgen. De psychiater wilde uiteraard wel, dat ik mijn
medicatie tot nader order zou blijven gebruiken. Kees Aaldijk geeft
ook al op zijn website aan, dat men tijdens de integrale therapie
niet moet stoppen met inname van medicatie. Zelf ben ik van mening,
dat mijn behandelend psychiater daar t.z.t maar een oordeel over
moet vellen, eventueel in samenspraak met de psycholoog.
Aan het begin van de therapie en gedurende de therapie neemt Kees
Aaldijk door middel van een vragenformulier door wat op dat moment
nog de knelpunten zijn. Hij kan zo monitoren hoe het verloop van
de stemming is gedurende de therapie. Kees Aaldijk neemt overal
rustig de tijd voor om iets uit te leggen. Tot dusver ben ik 5 maal
(stand eind december 2010) bij hem op bezoek geweest en door middel
van visualisaties werden knellende ervaringen uit mijn verleden
weg genomen, hetgeen een soliede basis geeft en minder kans op episodes.
Ik voel mij de laatste tijd in goede doen (mijn klachten zijn in
deze periode met maar liefst met 60% verminderd). Zeker kan gesteld
worden, dat ik niet uit balans raak door deze - voor mij nieuwe-
therapie. Kees Aaldijk geeft ook wat huiswerk mee, tevens gebruik
ik op zijn advies Bach remedies. Volgend jaar (2011) gaan we weer
verder met de therapie en we zien wel hoeveel gesprekken er nog
nodig zijn. Tenslotte ook niet onbelangrijk: de ziektekostenverzekering
vergoedt een groot gedeelte van de consultkosten, e.e.a. natuurlijk
ook afhankelijk van de aanvullende polissen.
A. uit B. (Bipolaire stoornis, 17 sessies in driekwart jaar)
Opnieuw geboren worden …..
Ik ben een vrouw van 62 jaar. Twintig jaar geleden ben ik geheel
onverwacht in een heftige crisissituatie terechtgekomen waarin ik
geheel uit mijn dak ging. Ik ben opgenomen in een psychiatrische
kliniek en de diagnose luidde: "Manisch-Depressieve-Stoornis"
(MDS, tegenwoordig Bipolaire Stoornis genoemd). In de kliniek ben
ik volgestouwd met allerlei chemische spuiten en pillen, daarna
op lithium gezet. Als een robot kwam ik weer thuis: ik kon niet
meer huizen in mijn eigen lichaam.
Voor de eerste opname is er sprake van een steeds heftiger wordende
manie (weet ik nu), na die opname is er een langdurige zwarte depressie.
Loodzwaar om daar weer uit te krabbelen. Een jaar daarna volgt de
scheiding tussen mijn man en mij. Mijn baan als orthopedagoog kan
ik nog voor de helft uitoefenen, groter is mijn draagkracht niet
meer.
Na tien jaar volgt opnieuw en weer onverwachts een crisisopname,
dit keer met psychosen er bij. Afschuwelijk! Al die jaren alert
geweest en toch …..
Na deze opname is alles in me in de war. Ik ben mijn gezondheid
nu grotendeels kwijt. Het lijkt wel of alle lichamelijke systemen
aangetast zijn. Motorisch gezien is er sprake van een moeizaam en
pijnlijk bewegen; automatische handelingen verlopen verstoord. Het
denken is inhoudelijk zwak; het tempo van denken is langzaam; de
impuls-controle fors verzwakt: er is geen bescherming meer tussen
de wereld buiten mij en de wereld binnen mij en ook in mijzelf gaat
het vaak heftig te keer. Daarnaast komen oude lichamelijke klachten
weer opzetten, zoals slecht functionerende darmen. Bovendien gaat
het vlammetje van mijn energie steeds lager branden. De grote vraag
is: hoe hou ik me nog enigszins staande in het leven?
Mijn baan, waarin ik altijd met zoveel plezier en interesse werkte,
kan ik in het geheel niet meer uitoefenen en ik kom in de WAO terecht.
Wie ik was ben ik kwijt, wie ik ben weet ik niet …..
Vanuit een nog aardig in het leven meedraaiende vrouw sta ik opeens
geheel alleen in niemandsland en met heel weinig mogelijkheden om
te kunnen leven, laat staan om weer iets van mijn leven te maken.
Aan de depressieve kant heb ik heel weinig energie.
Er zijn dagen bij waarop ik amper één of twee uur
op een dag daadwerkelijk iets kan doen. Ik kan net mijn eigen huishouden
draaiende houden. Ook bij dingen die ik werkelijk heel leuk vind
om te doen, moet ik vaak na een uur al afhaken of zeg ik het van
tevoren al af.
Meerdere keren is de vraag in me opgekomen naar de zin van dit moeizame
leven en of ik er niet beter mee zou kunnen stoppen. Mijn drive
om te leven blijkt echter toch telkens sterker te zijn.
Hoewel de depressieve kant van mijn leven me weinig plezier geeft,
voel ik me hierbij wel het meest veilig.
Waar ik bang voor ben is de manische kant. Aan die kant voel ik
me heel energiek en dat is heerlijk na alle ellende van de depressie.
Ik kan veel aan, onderneem van alles, koop veel, heb allerlei plannen
en alles gaat zomaar als vanzelf. Gelukkig heb ik geleerd om mezelf
dan serieus af te vragen of dit wel echt goed is en heb ik een "vangnet"
van mensen om me heen die met mij in de gaten houden hoe het me
gaat.
Hoe eerder ik het in de gaten heb, hoe beter ik het af kan remmen
(als dat nog lukt!) en hoe minder diep ik daarna de depressie weer
inschiet.
Toch blijft het vreemd: hoe beter ik me voel hoe slechter het met
me gaat, hoe beter ik me voel hoe sneller ik mezelf moet afremmen,
juist als het prettig is ….. is het gevaarlijk.
In wezen gaat het al die 20 jaar telkens nog weer slechter met
me. Ik word steeds verdrietiger, meer somber, steeds kwetsbaarder
en mijn energie raakt steeds verder uitgeput..
Mijn wereld is totaal op z'n kop gaan staan. Ik ben meerdere keren
fors door elkaar geschud. Mijn leven lijkt op een rit in een rollingcoaster.
Op alle mogelijke manieren tracht ik greep op mijn leven te houden.
Het is een geploeter om staande te blijven. Met allerlei acties
probeer ik uit die modder te komen, om daar vervolgens toch steeds
weer in terecht te komen.
Hulpverlening vanuit de 'gewone' psychologie is ontoereikend voor
me. Ook mijn traditionele geloof (via kerkelijke organisaties) bied
me onvoldoende steun. Spirituele informatie geeft mij over het algemeen
een goed gevoel. Van daaruit is het in ieder geval mogelijk om nog
enige zin in dit leven te ontdekken.
En toen kwam ik bij Kees Aaldijk …….
Ik ben geïnteresseerd door wat ik op zijn website (www.transpersoonlijk.nl)
gelezen heb: juist die "dimensie meer" spreekt me aan:
spiritualiteit verbonden aan de 'gewone' psychologie. Theoretisch
onderbouwd en praktisch 'vertaald'. Misschien is dit voor mij de
mogelijkheid om uit mijn dal / uit de modder te klimmen.
Gelijk bij het eerste contact constateert Kees dat mijn energie
alleen hoog in mijn lichaam aanwezig is of met andere woorden dat
ik niet geaard ben. Voor mij een totaal nieuwe kijk op mijzelf.
Als het dan ook, via op zich simpele methoden, mogelijk blijkt te
zijn om mijn energie naar beneden, naar mijn voeten te krijgen en
zo weer in contact met de aarde te komen is er een heuse basis voor
een nieuw leven gelegd. Gelijk praktisch aan het werk dus. Dat bevalt
me goed.
Gaandeweg ben ik mijn voeten weer gaan voelen en worden ze zowaar
ook warmer, daarna komen mijn onderbenen tot leven en nu werkt dat
door naar de bovenbenen. Was het eerst zo dat mijn bovenlichaam
ervoor zorgde dat ik liep en vooruitkwam, nu dragen mijn voeten
en mijn benen mijn lichaam: een immens verschil en zalig om te ervaren!
Wat ik daarbij ook ervaar dat ik lichamelijk evenwichtiger word.
Na enkele keren gaan we ook werken aan het verwerken/afronden van
mijn emotionele bagage. Veel dingen die ik heb meegemaakt draag
ik nog steeds met me mee, ook nu het al lang niet meer nodig is
om me daarmee bezig te houden. Per keer kiezen we een thema, daar
schrijf ik elke dag thuis wat over op, alles wat ik maar schrijven
wil daarover. In een visualisatie bij Kees wordt dit nogmaals onder
ogen gezien, wordt er afscheid van genomen, worden oneigenlijke
banden van mij uit met dat thema verbroken. Kees hoeft niet te lezen
wat ik opgeschreven heb en daardoor kan ik vrijuit mijn gang gaan.
Kees hoeft ook niet te horen van mij wat er gebeurd tijdens de visualisatie
waardoor ik ook hier geheel vrij ben in wat er in mij opkomt. Kees
begeleidt het proces heel zorgvuldig en daardoor voel ik me veilig
genoeg om in de visualisatie te stappen.
Na elk thema wordt mijn emotionele bagage wat lichter van gewicht
én van kleur. Het donkere sombere wordt minder. Ik word rustiger
en evenwichtiger van binnen. Heerlijk.
Mijn basis wordt langs deze twee wegen steeds wat steviger. Er
ontstaat een fundament waarop verder gebouwd kan worden.
Heel voorzichtig ontstaat er weer een begin van een overtuiging
dat ik "er mag zijn" en ga ik mezelf van binnen weer iets
ervaren.
Gaandeweg leer ik ook wat meer als het ware vanaf een afstand naar
mezelf te kijken, naar wat ik doe en wat ik denk. Ik ga zo minder
met mijn eigen "verhalen" mee. Mijn leven wordt prettiger
en vrolijker.
Aanvankelijk vind ik het best vervelend en lastig dat Kees niet
zo open staat en meegaat met mijn "verhalen". Gaandeweg
ben ik echter gaan begrijpen dat juist dit voor mijn verandering
een heel belangrijke methodiek is, nl het verschuiven van mijn aandacht:
van de ellende, het verdriet en mijn onmogelijkheden naar rust,
blijdschap, en naar mijn mogelijkheden. Vrijvertaald in de woorden
van Kees: "Waar je aandacht aan besteedt roep je ook op."
Tijdens elk contact geeft Kees me informatie op grond waarvan ik
anders naar mijn ziekte en naar mijzelf kan kijken. Aanvankelijk
komt hiervan weinig echt bij mij binnen. Ik heb daar op dat moment
van binnen de ruimte nog niet voor. Door het telkens weer te doen,
vaak op een weer wat andere manier, sijpelt de informatie toch binnen.
Nu ben ik me er geheel van bewust dat er een totaal andere manier
is om naar mijn ziekte te kijken. Het doet me goed, ik ben er blij
mee. Ik word ook enthousiast daarover. Het betekent namelijk dat
ik en mijn leven daadwerkelijk anders kunnen zijn!
En tegelijkertijd durf ik er emotioneel nog niet zo goed aan. Ik
ben in mijzelf nog bang voor terugval en tegenslag. Wat als nou
toch blijkt dat het verkeerd gaat? Het is mijn angst voor teleurstelling
en om daar weer mee te gaan moeten dealen……
Verstandelijk begrijp ik de informatie van Kees en zie ik ook hoe
het vanuit die andere visie werkt ……. Emotioneel durf
ik me daar nog niet (geheel) aan over te geven.
In al die jaren hiervoor ben ik telkens weer reuze alert geweest
op aanwijzingen voor doorschieten naar manisch worden: juist als
het goed met me gaat is het noodzakelijk om mezelf af te remmen.
En nu is het (opeens) zo dat als ik me prettig en energiek voel
dat oké is!
Het is nog nauwelijks te bevatten. Als ik dan echter in aanmerking
neem dat er nu een veel evenwichtiger fundament in mij is dan in
de tijd voorafgaande aan de contacten met Kees is de kans wel heel
klein geworden dat ik doorschiet naar manisch worden.
Dit is waar ik nu sta. Hoewel ik nu nog bang ben en het emotioneel
nog niet goed aandurf, ben ik van mening dat ik gaandeweg het verdere
proces zal gaan merken/ervaren dat de visie van Kees mij ook wat
dit betreft daadwerkelijk verder zal helpen.
Ik ben zowel lichamelijk als emotioneel en geestelijk evenwichtiger
aan het worden. Op grond daarvan heb ik een deel van de omslag naar
een andere kijk op mijn ziekte, mijn leven en mijzelf al gemaakt.
De rest van die omslag en verankering daarvan in mijzelf zal ongetwijfeld
volgen. Daar heb ik alle vertrouwen in.
Ik voel me opnieuw geboren.
Verdere groei en ontwikkeling zullen zeker volgen.
D. uit U. (Dwangstoornis, twee jaar therapie)
Ik ben D. (33) en graag vertel ik je iets over het overwinnen van
mijn OCD en ADHD gerelateerde problemen. Aan deze grote verandering
gingen (15) jaren van hulpverlening vooraf. Tevergeefse pogingen
(onder toezicht van een psychiater) met diverse soorten medicatie,
cognitieve gedragstherapie of de jaren van 'vinger aan de pols gesprekken'
bij een GGZ organisatie. Verschillende aanpakken, met als overeenkomst
dat het op het hier en nu gericht was en mijn verleden niet ter
sprake mocht komen. Verder werd ik behandeld op mijn OCD - of ADHD
problemen, terwijl dit bij mij juist samenkomt en op elkaar inwerkt.
Het was steeds een rechtlijnige en praktische benadering, die mij
helaas geen blijvende veranderingen bood.
Al had ik zonder deze ondersteuning mijn studie waarschijnlijk nooit
af kunnen maken.
Begin 2006 kwam ik tot het inzicht dat ik behoefte had aan iemand
waar ik alles mee mocht bespreken en waarbij terugkijken op mijn
leven geen taboe was. Ik kwam bij Kees Aaldijk uit, een Transpersoonlijk
psychotherapeut in Soest. Vanaf het eerste gesprek waren er allerlei
verschuivingen merkbaar bij mezelf.
Mijn therapeut maakte al snel een plan van aanpak met mij, waarin
gelukkig ook ruimte was voor datgene wat actueel was in mijn leven.
Met afstand tot mijn dagelijkse bezigheden, keken we naar de scheiding
tussen mijn ouders toen ik 7 jaar was en de jaren van ruzie hieraan
voorafgaand. Hierdoor begon ik te begrijpen waar mijn angsten ontstaan
zijn en welke rol mijn ouders eigenlijk speelden voor mij. En d.m.v.
huiswerk opdrachten met en rondom mijn ouders en mijn angsten, kon
ik dit trauma alsnog verwerken. Hierdoor had ik vanaf 2008 opeens
geen strijd meer met hen. Het contact werd prettig, gelijkwaardig
en van spanning en ruzie hoefde geen sprake meer te zijn. Sindsdien
voel ik me zoveel sterker, echt een verschil van water en vuur!
Maar er was meer: ook de obstakels die ik tegenkwam in mijn relatie
kon ik aanpakken en bespreken. Het contact met mijn vriendin verbeterde
na verloop van tijd. Daarnaast ontstond er in de therapie een heldere
blik op een complexe situatie op mijn werk. Zo kreeg ik weer het
gevoel ruimte en bewegingsvrijheid te hebben tijdens mijn werk.
Het was soms hard werken, maar de begeleiding van deze psychotherapeut
gaf mij vele mooie inzichten en vaardigheden om beter samen te leven
met mijn partner, familie en collega's. Ook mijn dwangmatigheid
nam flink af, waardoor ik meer ruimte kreeg. Veel persoonlijke veranderingen
die mij krachtiger en meer volwassen maakten. Een proces dat mij
ook meer zelfvertrouwen gaf om opnieuw met betaald werk te starten.
Ik kreeg weer helder zicht op mijn horizon. Een proces van blijvende
waarde, waar ik graag aan terugdenk en vol dankbaarheid en trots
aan anderen vertel!
R uit D (6 gesprekken, spirituele crisis)
Begin jaren '90 heb ik een angstpsychose gehad, waarvan de gevolgen
lang nagewerkt hebben, zo'n vijftien jaar.
Voordat ik doorflipte had ik een aantal mystieke ervaringen gehad
en was ik erachter gekomen dat ik soms mijn gedachten letterlijk
kon overbrengen in iemand anders hoofd en die dit dan ook hoorde
en erop reageerde. Dit vond ik wel leuk en erg interessant dus ik
maakte er een "onschuldig" spelletje van om gedachten
bewust uit te zenden naar mensen.
Dit resulteerde na een half jaar experimenteren in een psychose
waarbij ik iemand telepathisch moest vervloeken om de mensheid te
redden. Ik was de laatste mens ter wereld die de doorslag tussen
goed en kwaad zou geven. Toen ik iemand uitgezocht had en hem had
vervloekt begon ik na enkele uren weer wat terug te komen, waarna
de ellende pas goed begon. Ik lag op de grond en het werd doodstil,
in die stilte trok alles naar een punt middenin mij. Vervolgens
werd ik met een soort enorme hamer op dat punt geslagen en spatte
ik of mijn ziel in duizend stukjes uiteen de duisternis in, waarbij
iets of iemand in mij schreeuwde: VERVLOEKT. Dit creëerde zo'n
enorme angst dat ik overeind vloog en in paniek raakte.
Ik was helemaal buiten mezelf. Elke keer als ik iemand aankeek vond
die vervloeking plaats, dit ging vergezeld met een enorme verlammende
angst. Op een gegeven moment gebeurde dit zelfs als ik aan iemand
dacht. Ik kon nergens meer heen en niets meer doen.
Ik heb met de angst grotendeels zelf leren leven en dit geïntegreerd
door zelfonderzoek, lezen, meditatie en opleiding. Maar er bleef
nog altijd een stuk angst in mij aanwezig die er maar niet uitwilde,
dat nog kracht in mij had.
Ik heb heel lang gedacht dat er niemand was die mij zou kunnen helpen.
Afgelopen zomer realiseerde ik me opeens dat het tijd was om dat
laatste stuk angst in te lossen. Ik zou er ook prima mee verder
kunnen leven, maar ik wil verder komen, vrij zijn van mijn angst.
Toen dacht ik: er moet toch wel iemand zijn die mij kan helpen van
die zestien miljoen mensen in Nederland, er moet toch wel één
iemand zijn die weet waar ik zit, weet wat er aan de hand is?
Ik google-de 'mystiek en psychose' en kwam al vrij snel bij Kees
terecht. Hij kwam met het idee om eerst eens al mijn spirituele
activiteiten stop te zetten, want daar bestond mijn leven grotendeels
uit. Ik heb alle spirituele activiteiten afgerond; het mediteren,
bijwonen van retraites, lezen van boeken, vrijwilligersactiviteiten,
etc .
Het is nu gezien een groot succes. In combinatie met wat andere
oefeningen en remedies is er iets fundamenteels veranderd in me.
Ik heb het nog maar een paar keer gehad dat die angst voorbij kwam,
maar het is veranderd. Het was een levendige herinnering, nu is
het slechts nog een herinnering. Het lijkt wel of het er niet meer
toe doet, ik ben sterker geworden en het heeft geen grip of macht
meer over mij. De wortel is eruit.
Ik ben in diverse moeilijke situaties geweest waar het anders de
kop op zou steken, maar nu denk ik er niet eens meer aan! Inmiddels
ben ik ook weer langzamerhand bezig met het integreren van spiritualiteit
in mijn leven.
M. uit D. (Bipolaire stoornis na 11 afspraken)
Ik ben een man van 63 jaar, gehuwd, 2 kinderen en 2 (bijna 3) kleinkinderen.
Sinds mijn puberteit heb ik regelmatig last gehad van depressiviteit.
Naar mate ik ouder werd, zijn de depressies in ernst toegenomen
en kwamen ook frequenter terug, ondanks medicatie en diverse behandelmethoden.
In de zomer van 2004 was de depressie zo ernstig dat het voor mij
bijna fataal werd.
Ik werd acuut gedwongen opgenomen in een kliniek, waar ik 13 weken
verbleef.
Ik hoef jullie niet uit te leggen hoe ernstig een depressie kan
zijn en wat dat betekent voor je partner en andere naasten. Dus
daar zal ik verder dan ook niet over uitweiden.
Tijdens mijn opname werd ik ingesteld op een fikse medicatie. Ook
heb ik tijdens deze opname en ook daarna deelgenomen aan een groepstherapie
van 7 maanden (5 uur p.dag - 5 dagen per week).
Die therapie heette "de structuurgroep". Op alle mogelijke
manieren en door middel van allerlei technieken werd je aangeleerd
weer structuur aan te brengen en zo een stabiele basis te creëren
voor een evenwichtiger en beter leven.
Aanvankelijk ging het goed met me, echter te goed. Binnen een jaar
tijd kreeg ik tot 2 maal toe een heftige manische periode, waarbij
ik ook nog eens 2 psychoses doormaakte. Met medicatie en gesprekken
met diverse hulpverleners kwam ik weer op het goede spoor.
Ondanks dat ik de laatste jaren gelukkig geen ernstige depressies
meer heb gehad, was ik niet tevreden met de kwaliteit van leven
en wilde zo niet oud worden. Ik heb accupunctuur gehad, ontspanningsoefeningen
gedaan, gesprekken gevoerd bij het RIAGG etc., maar niet met het
resultaat wat ik wilde.
Ik was er heilig van overtuigd dat er een methode moest bestaan
waardoor ik kon "genezen".
Ik vond in de zomer van 2010, na lang zoeken de site van Kees Aaldijk.
Direct voelde ik dat dit wel eens wat zou kunnen zijn voor mij.
Niets ten nadele van de Nederlandse psychiatrie, maar van een dergelijke
behandelmethode c.q. benadering had ik nog nooit gehoord, hoewel
ik al aardig wat gelezen en gegoogled had.
Om het in mijn eigen woorden weer te geven: Kees Aaldijk gaat er
van uit dat de mens 3 soorten energievelden bezit: fysiek - mentaal
- emotioneel. Door wat voor oorzaken dan ook kan de energie in één
of meerdere velden verstoord raken, wat o.a een depressie/manie
tot gevolg kan hebben.
In oktober 2010 heb ik een intakegesprek gehad en daarna starten
de behandelsessies t/m mei van dit jaar. Met behulp van visualisatie
is Kees Aaldijk met mij aan de slag gegaan .Daardoor heb ik afscheid
kunnen nemen van alle ballast in mijn leven, die bijgedragen heeft
tot het ontstaan van mijn depressies. Vanaf de start (okt.2010)
ben ik nu een jaar verder, na 11 sessies van ongeveer een 1 uur.
Sinds mei jl. ben ik in overleg met mijn behandelaar mijn medicatie
aan het afbouwen.
Het is jaren geleden dat ik nu kan zeggen: "ik voel me een
gelukkig mens".
Met dit ingezonden stuk hoop ik te kunnen bewerkstelligen dat ook
andere manisch/depressieve patiënten de stap durven en willen
zetten om ook eens een totaal andere behandeling te ondergaan en
zich mogelijk net zo "genezen" te gaan voelen als ik.
Beste Kees,
Ik wilde je nog laten weten, hoe het gegaan is met de afbouw van
de paroxetine.
Na het laatste bezoek aan jou, moest ik op 1 juli naar de poli psychiatrie.
Met mijn behandelaar heb ik toen afgesproken, om het in stappen
van 5 mg af te bouwen. Aanvankelijk ben ik zo teruggegaan van 30
naar 20 mg.
Binnen 4 / 5 weken waren tot mijn grote vreugde alle lichamelijke
klachten verdwenen. Ook geestelijk voelde ik me heel stabiel, wat
niet alleen mijn directe naasten opviel, maar ook vrienden en bekenden,
die mij niet iedere
week zien.
Begin september ben ik terug gegaan van 20 mgr. naar 15 mgr. paroxetine.
Binnen 3 weken schoot ik door naar een manisch patroon, m.a.w. ik
schuurde tegen een manie aan. Toen ik eind september mijn behandelaar
weer sprak, stelde hij voor nog 2 weken af te wachten en dan i.o.m.
mij te beslissen, wat te doen.
Zelf heb ik toen gezegd, dat ik direct terug wilde gaan naar 20
mgr.
Momenteel word ik al een stuk rustiger , dus 20 mgr. is voor mij,
denk ik,
het kantelpunt.
Als ik het de rest van mijn leven zo kan doen, ben ik een gelukkig
mens.
J. uit D. (Bipolaire stoornis na 10 sessies)
Al een jaartje was ik in mijn hoofd bezig om het etiket van 'bipolair
of manisch depressief' dat ik sinds 2007 op me had laten plakken
van me los te weken. Ook het medicijngebruik (lithium) waarvoor
ik 'levenslang' had gekregen stond me steeds meer tegen, onder andere
door bijwerkingen als neurologische problemen en slechtere schildklierfunctie.
Toch durfde ik niet af te gaan bouwen en wist dat ik nog een stuk
ondersteuning van buitenaf nodig had.
De artikelen van Kees in het blad van de VMDB raakten bij mij een
snaar. Werken aan de oorzaak op een andere dan de reguliere manier
én iemand die ervaring heeft met mensen met een bipolaire
stoornis. Dat i.c.m. het prettige kennismakingsgesprek maakte dat
ik in februari 2011 vol vertrouwen aan een serie sessies begon.
Ik bezocht Kees gedurende een ruim half jaar met steeds langere
tussenpozen. De zeer simpele aardingsoefening die Kees me aanreikte
is precies wat ik nodig had. Geen meditatie meer voor mij met kans
om 'weg te zweven', maar letterlijk voetjes op de grond.
Met de visualisaties waarmee hij werkt ging het er om te ervaren
en gewoon te laten komen. Het draaide vaak om ontmoetingen met dierbaren,
ervaren wat er gebeurde en loslaten wat niet meer zinvol is. De
oefeningen gaven veel inzicht op het moment, maar werken ook mooi
door. Soms schilderde ik mijn ervaringen achteraf, wat ook weer
inzichten gaf. Bij hardnekkige thema's ging Kees nog een laagje
dieper met regressie (reïncarnatie therapie). Het was hard
werken om mij hierdoor te krijgen, maar uiteindelijk heb ik de angst
en machteloosheid die ik vaak ervoer op deze wijze achter me kunnen
laten.
Hoewel mijn gezondheidstoestand op het moment dat ik bij Kees kwam
best goed was, merkte ik toch op diverse fronten lichamelijke verbeteringen.
Geestelijk voelde ik me ook sterker en in mei jl. heb ik mijn eerste
stap in de medicatieafbouw gemaakt; gevolgd door een recente tweede.
Ik heb het vertrouwen dat ik nu ik weer een stapje dichter bij mezelf
ben gekomen en misschien t.z.t. weer zonder medicijnen door het
leven kan. Natuurlijk weet ik dat ik kwetsbaar ben en goed voor
mezelf moet zorgen.
Ik ben Kees dankbaar voor zijn integere, professionele en respectvolle
aanpak. De therapie heeft een absolute meerwaarde gehad voor mij
bovenop het reguliere traject. Hij gaf me het vertrouwen om in de
oefeningen te kunnen gaan en door zijn aanpak kon ik voelen en ervaren
en was dat hoofd van me soms echt stil. En dat is echt heel knap
voor iemand als mij ... !
|
